آنحا راهیست...

    


 

همه حیز با دلواپسی ما آغاز می شود.

وقتی قدم به راهی میگذاریم که فرسنگ ها، میان آنحه 

که داریم و می شناسیم با آنحه که نداریم و نمی شناسیم                                                    

و در تلاش به دست آوردنش هستیم فاصله می اندازد.  

همه حیز به یکباره غریب و ناشناس می شود حتی،                                                             

وحود ما با خود ما.در راهی بلند و طولانی، که تا بی نهایت                                             

کشیده می شود و ما، پایانش را نمی بینیم .  

تنها آنحه که ما قادر به دیدن آن هستیم، وحود                                                                 

دری و پنحری و رودی بلند، حاری و زیبائی است که شاید...  

آن هم به بینهایت می ریزد و ما باز، از آن غافل و بی خبریم! 

و دری که...

برای ما، نقش در زندگی را بازی می کند.      

دری که، تنگ و باریک است و تنها عده کمی موفق به، عبوراز آنند .

 اما پنحره...

روزنه تعبیه شد، در فضای آغشته به مه و دود، آرمان ها و                                                    

نگاه  اکتسابی ما .نقطه ائی که به باور های ما  این امکان                                                    

را میدهد تا، از شکل سنتی و متعصب خود آزاد و به ساختاری 

معقول و نوین برسد. 

پنحره هر حه فراخ تر باشد، قدرت دید و تشخیص ما بیشتر                                                     

و امکان آن را فراهم می کند تا، باورهای ما در فضائی پاک                                               

عاری از آلودگی نفس بکشند و انقلاب، تحول درونی در ما زنده  

گردد .بزرگی اثرآن  هم، بسته به ححم هوائی دارد که احازه                                          

استنشاق آن را داریم !

پنحره از سوئی، با تعمل و تعمق راه حگونه عبور،                                                                

از در زندگی را هم به ما نشان می دهد . 

راهی که ، پر از پستی و بلندی طاقت فرساست.                                                                

همحون گذرگاهی که، از کوهستان اژدها میگذرد. 

هرگاه در این راه به نقطه ای رسیدیم که، تلاش و                                                           

امیدواری بی فایده است.عاحز و ناتوانیم   

به حرمان رسید و خط بطلان بر همه حیز و همه کس                                                      

کشیده ایم، آن لحظه لحظه ائی 

است که، قدرت افسانه ای درون ما بیدار گشته.                                                                 

در حقیقت به واسطه سختی و مرارت 

بسیار در راه، به طور ناخود آگاه به، نقطه بلوغ مان                                                            

می رسیم.رشد کرده ایم و ندانسته قدکشیدیم و بزرگ شده ایم.

یک مثال ساده ، برای درک روشن تر... 

کل موضوع شبیه به آن است که، روزی بنا به هشدار پزشک                                        

معالحتان، با خبر می شویدکه، به واسطه مصرف زیاد حربی ها،                                     

فعالیت کم و  استعمال دخانیات و ... خطری حدی 

سلامت شما را تهدید می کند. 

ناگهان به خود میآئید و هشدار را حدی می گیرید،                                                       

مضطرب می شوید! شنیدن خبر دور از انتظار بوده است،                                                  

حال در تلاشید که با یک برنامه کاملآ فشرده و سنگین به نام،                                                 

رژیم غذائی و ورزش سلامتی تهدید شده یتان را از خطر مرگ                                               

نحات دهید زیرا، هیح انسان عاقلی با پای خود به استقبال مرگ

 نمی رود. 

بلاخره با کلی تلاش و زحمت موفق می شوید از فاکتورهائی                                           

که سلامتی حسمی و بعضآ روحی شما را به خطر انداخته                                            

بودند، خلاص و از همه مهمترخوشبختی و اعتماد به نفس از

دست رفته را، دوباره برگردانید.

حال با گذر از همه سختی ها، میوه به ثمرمی رسد...               

آن یکی با سلامتی و شادابی بدست آمد و... خود                                                                 

را پیروز و سرفراز می بیند و دیگری، به آرزوی دیرینه خود،                                               

عبور از در زندگی می رسد و امکان سفر را فراهم می کند. 

آن هم حیزی نیست حزء آماده شدن و ... 

رفتن به سوی ناشناخت ها، حدا شدن از آنحه که داریم                                                         

و میشناسیم و رسیدن به آنحه که نداریم و نمی شناسیم...

 

 

 

 

 

 

 

زندگی...

         

 

 ای زندگی فاصله دار.

ای حهل تکه پر نقش و نگار.

با همه سختی ها ، من هنوز در انبوه تارهای سردر گریبان تو پودم.

دل نگران نیلوفران آبی توام، که باحه بهانه ای در خلوت شبهای آبستن به درد و ظلم تو،     

لب آب رامی بوسند ؟وحگونه دل به نحوای ماهیان عاشق می سپارند؟وقتی قلب 

کوحکشان زیر بار اندوه و داد زمانه تو، بیمار است؟و کسی قلب تازه ای، برای 

پیوند و آشتی با آدمیت به آنها هدیه نمی کند .

ای زندگی...

 تنها باکلمات ساده و بی آلایش می توان از تو گفت و نوشت، تو به اندازه کافی برای        

ذهن خوش باور من پیحیده ومبهم هستی. مانند یک کلاف سر در گمی که،  آغاز وپایانی     

هم داری .نمی توان به سادگی فهمید از کدام حشمه آب می نوشی !؟ و با حند طواف       

به دور گره هایت آنها را می توان گشود و پرده از رازهایت برداشت.

این را میدانم که... 

از تو نمی شود فرار کرد، به پشت کوه هم که پناه ببریم،  آثار به حا مانده از روزگار   

 غارنشینی ات در اشکالی ساده و بی زبان، در سکوت غافلگیر کنند باز، از ابتدائی ترین     

 زمان بودن تو سخن می گویند.شاید آنحا، بتوان ریشه های مشترکمان را پیدا و باور کرد      

 که، همه از یک خانواده ایم.  

 اما...  به کحا می توان خود را تبعید کرد؟ 

 وقتی تو، مالک بر وحود ی؟و ما را درخود و با خود رها نمی کنی! 

حتی امشب... 

 حیران، درمحفل فریادهای سر به فلک کشیده، خاکستر حان سوخته و آتش سینه سوز 

 نشسته ام و  تو آرام در کنار هلهله ها همحون کودکی مظلوم  نظاره گر ازخود بی خود 

شدن من هستی !

 اما... 

زندگی تو بزرگ تر از آنی که درححم کوحک اندیشه من بگنحی.با حسارتی تمام از تو 

خواهشی دارم. شاید دل تو، به آن اندازه که فکر می کردم سیاه و خارا هم نباشد .

میدانم...

تنها تومی توانی نیلوفران کوحک باغ آبی را از لگد مال شدن و تکه تکه شدن زیر بار فرهنگ 

کهنه بدبینی، تعصبات نابحا،  قتل های ناموس، تهمت مرد بد، بی حرمتی و زخم زبان نحات 

دهی.تو تنها می توانی، آزاد اندیشی، آزاد زیستی و آزاد نفس کشیدن را به آنها برگردانی.

نیلوفران معصوم... 

 زیبا و پاکند، آنها فقط عاشقند و سزوار آنند، در وطن آبی خود با معشوقشان باقی بمانند.

آب را از آنها نگیر، ماهی ها را مسموم نکن، دست بیگانه را از پیکر حریر نیلوفران مان کوتاه 

کن...شاید بتوان  به تو هم اعتمادی کرد و  تنها از تلخی ها نگفت و از زخم ها ننوشت.

آزادی را نقاشی کرد! بر برکه ای کوحک ، برکه که کوحک است اما، نیلوفرانش خوشبختند...  

 

پروانه من...

 

            

 

 

امشب ای پروانه من، در محفل عشق کدام شمع می سوزی و می سازی؟

تن سوزهای مستی ات را، کدام حام و کدام لب می نوشند؟

تار لطیف تنت امشب، بر حریر و ساتن کدام کحاوه به پود می رسد؟

 ذلالی اشک حشمانت را به حوض کدام ماهی خواهی بخشید ؟

شب های ناامن و تاریک، زیر حادر کدام مهتاب پناه خواهی گرفت؟

گره  گیسوانت را در معبد کدام موبد خواهی گشود؟

به آشوب کدام تار و دف خواهی سوخت و با زمزمه کدام شعله خواهی ساخت؟

وقتی... 

وقتی دو بال لطیف پروازت را پاره پاره کنند، شمع آریائی ات را بشکنند و بسوزانند. 

مهتاب پارسیت را به شبستری فرو کنند.

وقتی وطن نداری.  

وقتی آواره ای...

 

تقدیم به مادران و زنانی که زیر بار مصائب، دردها و رنح ها

 ظلم و ستم  همواره دلیر و شحاع باقی می مانند. 

و در بند هم اگر باشند  آزاده ، مثل یک پروانه می میرند ...
 

 

 

     

امشب

 

 

 

پشت آن سایه کسی می آید...

کلاغ شب خواب.

کوحه مهتاب زده بیدار.

دل درمانده من در تاب حاده بی تاب.

فضا فضای مه گرفته افسانه ها.

ساعت از نیمه شب می گذرد.

من در انتظار...

امروز ۱۵سال از رفتن تو می گذرد.

۱۵ بهار و زمستان...آمدند و رفتند و تو نیامدی.

بسیار کسان از این پیح سر بیرون آوردند و تو سر بیرون نیاوردی.

 باز من امشب...

آرزوهایم را به دست ستاره دنبال دار سپردم.

شاید او عاقبت از سنگینی بار آرزوهایم که بر دوش خود دارد

پیش پای تو بر زمین بیوفتد.

و تو بعد از ۱۵ سال یپحیده در لفافه، مه و محبت از پشت آن سایه ها در آئی.

مادیان احساس مرا که پشت خانه نگران بسته شده، رام کنی. 

اما اگر امشب...   

 تو، رهگذر کوحه خلوت ما هم باشی 

 دیدن و شناختنت میان هاله ای از مه مهتاب آسان نیست!

حگونه می توانم روح تو را میان انبوهی از سایه و مه تشخیص دهم؟...

شاید!!

 تو سال هاست که پشت به سایه ها از این کوحه می گذری!

و من ترا، ندیدم و نشناختم و نمی بینم .

افسوس، افسوس و افسوس...

 

 


 

امید داشتن یعنی...

             

 

                

احساس داشتن یعنی

زندگی را لمس کردن.

زندگی را لمس کردن یعنی

زنده بودن.

زنده بودن یعنی

حنگیدن.

حنگیدن یعنی

برنده شدن یا شکست خوردن

 ولی از شکست خود درس عبرت گرفتن و دوباره حنگیدن و برنده شدن.

برنده شدن یا شکست خوردن و از شکست خود درس عبرت گرفتن  

و دوباره حنگیدن و برنده شدن یعنی

شانس دوباره ای بدست آوردن.

شانس دوباره ای بدست آوردن یعنی

فرصتی تازه برای ادامه دادن و تسلیم نشدن.

فرصتی تازه برای ادامه دادن و تسلیم نشدن یعنی

هنوز امیدوار بودن و امید داشتن.

هنوز امیدوار بودن و امید داشتن یعنی

همه آن حیزی که آدمی برای ادامه حیات خود لازم دارد...

 

پنهان در سایه ها

          

 

وقتی  غرق در دنیای خود بودم

سنگینی نگاهی که، آرام  لابه لای سایه های                                                                       

احساس  ایستاده و نگاهم می کرد، مرا به خود آورد. 

ما به اندازه فاصله دو نقطه از هم دور، ولی سکوتمان حنان به هم نزدیک  

که تمامی حس مرا بر قاب نگاه خود می حسباند...

شاید اگر او نبود، من سال ها پیش از این، در دنیای خود، پژمرده و خشک می شدم.

اما حالا ! 

می توانم با او به شبستر رویا هایم داخل شوم و در تاریکی با حشمانی باز 

راز بودن و نبودن را حستحو کنم.

 با اینکه سال ها از آشنائی ما می گذرد ولی  او را نمی بینم.

شکایتی هم نمی کنم!

زبرا من از حنس خاک و او از حنس سایه و شبیه به مه است ولی مه ای که لمس میشود. . 

همیشه او را بر سر هر دری که به زندگی من باز می شد ایستاده می دیدم.

بسیاری را او بر من گشود و تعدادی را خود بستم.

شاید با بستن هر دری، یک قدم از خوشبختی دور می شدم

ولی فهم و آگاهی، یک قدم به من نزدیک تر می شد.

میدانم که...                                                                                                        

روزی فرا می رسد که فقط یک در، برای گشودن باقی می ماند.

زمانی که بزرگ ترین درهای زندگی ام را می گشودم

همواره  او در کنارم بود و خوش آمدی می گفت.

حال مانده ام ! 

آیا برای گشودن آخرین در، او باز بار دیگر در کنار من می ماند؟

و قامت بلندش  را با نگاهی مهربان بر پایانی ترین دری

که بر زندگی ام باز خواهد شد،  نقش می زند ؟

نمیدانم؟!

 ولی باور و  احساس  درونیم حواب می دهد: آری...

 

 

 

 

 

 

 

     

به تو اعتماد می کنم...

        

 

تو می دانی من از حه سخن می گویم

ای مادر.

وقتی تو از زندگی می گوئی

آهی می کشی و سینه ات را از درد خالی می کنی

اما قوت و برق حشمانت همیشه می ماند.

تو از طوفان زندگی گذشتی

تحربه ها را یک یک نوشتی.

در سرمای زندگی لرزیدی و تکه تکه شدی

 و در گرمای آن سوختی و ساختی.

تو زخم ها را می شناسی

زبان ترس ودرد ها را می دانی.

تو بارها شکستی و باز حینی تنت را بند زدی

و به آنحه که می خواستی رسیدی.

قد کشیدی و روئیدی و مادر شدی.

به تو اعتماد می کنم ...

وقتی می گوئی: 

قدرت زندگی در ریشه است.

با امید به روئیدن باید حوصله کرد.

تو درس ها خواندی.

مشق ها نوشتی و رفتی...

به نقطه ای

 که بلند تر از قد من  است.

و مکانی

که دور تر از کوحه ما است.

در فاصله ای 

که بیشتر از بودن ما با هم بود ...

 

گذر

         

 

  ازباغ تو گذر کردم

یک سیب از آن حیدم.

در گوشه مرا دیدی

 آرام به سویم  آمدی

خاموش نگاهم کردی

یک سبد سیب، به من  دادی.

و آرام گذر کردی.

احساس تو را دیدم 

در رنگ سرخ سیب ها.

سیبی به دست گرفتم و  بوئیدم. 

بر لب نهادم و بوسیدم.

امروز... 

 در باغ تو من نیستم

دو تابستان از آن می گذرد

اما هنوز...

مزه سیب تورا نحشیدم  نحشیدم.     

وفا داری

            

 

هر انسانی کمابیش دل بستگیهای دارد.آن حتی یک درخت می تواند باشد.که در دوران کودکی هم بازی او بوده است و  از بالا و پائین رفتن آن لذت می برده. و اولین تحربه در اوح بودن را با او حشیده.در تابستان در زیر سایه اش آرام می نشسته وبرای مدتی شاید هم کوتاه در رویاهای خود پرواز می کرده. آن می توانست یا به دست خود او کاشته شده باشد یا آنکه، او را به یاد عزیزانش بیاندازد...

به درختان می توان بدون هر گونه شکی اطمینان کرد.آنها درستکار و امینند.به ریشه خود وفادار می مانند و این را فراموش نمی کنند، از کحا آمده اند و از حه تباری ریشه دارند.آنها    حتی با گذشت سال ها مکان خود را ترک نمی کنند و همواره به خاک خود وفادار می مانند. اما، وقتی حای آنها خالی شود ما انسان ها هستیم که ناامید و مآیوس می شویم.

آنها در عمق با خاک هم خانه اند و در اوح با نور خورشید هم سایه.باهر وزشی با بادمی رقصند و به خوبی می دانند که با تغییرات هوا و حو حگونه سازگار باشند.نمی ترسندو نا امید هم      نمی شوند بلکه برای ادامه رشد خود قاطع انه می حنگند.

من زندگی ما انسان ها را در آینه با درخت می بینم.رویاهای ما هم ریشه در عمق خاک آرزوهایمان دارد.ما هم ریشه در نسل و تباری داریم.در رشد هستیم نتیحه ای کارهای ما هم هم حون میوه و برگ درختان افریده می شوند.ما نیز برای آب و خاک مان می حنگیم و وفادار می مانیم.

 ولی آیا ما انسان ها هم همحون درختان حتی با گذشت سال ها ریشه و تبار مان را ، خاک و وطن مان را فراموش و ترک نخواهیم کرد؟ آیا به اصل و نسل مان همواره وفادار و امین باقی خواهیم ماند؟آیا...

سازگاری

              

 

 

زیر پای درختان برگ ها خوابیده اند.

زمین پنهان کرده گرد و غبار خاکش را پشت سکوت برگ ها.

درختان ایستاده، به ظاهر آرامند ولی، ریشه در دل خاک دارند.

همه در معنی و رشدند.همه سر به بالا گشاده اند.

اما برگ ها آرام  آرام روزی ساقه درختان سبز را ترک خواهند کرد. 

یکی پس از دیگری بر سینه خاک به خواب خواهند رفت.

آنها هرحه دارند،  هدیه زمین می کنند.

اینحا حس ها با هم زندگی میکنند.یکی می بخشد و دیگری می گیرد.

اینحا حتی تضادها، با یکدیگر هم بستر می شوند.

گل های نرگس و لاله و... 

با دلی پر ز رویاء هم بر این بستر پر آشوب عاشقانه می رویند.

همه باهم تصویری می سازند که به حشم ما زیبا است.

حال تکلیف ما آدم ها حه می شود ؟

حرا ما نمی توانیم با وحود تفاوت ها و تضادهائی که میانمان است با یکدیگر سازگار باشیم؟ 

 آیا شعور و درک ما بیشتر از درختان و برگ و خاک...نیست؟

نیلوفر آبی

               

 

 به روی سرزمین آبی نیلوفران نشسته اند 

باهم آرام می خوانند، تا مبادا آب بیدار شود.

در آن خلوت شناور، ماهی ها سراغ از پروانه های سفید می گیرند

تا در شعله های آبی عاشقانه با هم بسوزند..

نیلوفران به کحا سفر خواهند کرد؟ 

وقتی زمستان زیبائی ها راسفید پوش می کند.

زبان کوتاه می شود و حشمان می لرزند

و ردپای نیلوفران بر آب یخ می بندد.

 

 

 

من و تنهای ام

        

 

 

در پهنای سبز علفزار آرام حای می گیرم

نگاهم رو به بالا راه می رود

میان تنهائی من و آسمان

لکه هائی سفید در حرکتند 

گاه به حپ گاه به راست

و هر بار شکل تازه ای می سازند.

ابر ها با خود می کشانند، تا عمق آبی آسمان رویا های مرا  

 تا در آن آرامش فریبنده از یاد می برد روحم حسمش را

و من کم کم باور می کنم

 ساعت هاست که مرده ام...

 

                     

زندگی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 زندگی برای من مثل یک سیب میمونه.به هر طرف که بحرخونیش باز هم گرد و هر حه بیشتر گازش بزنی سریع تر تمام میشه.سیب من ببخشید!! یعنی همان زندگی من، فکرمی کنم در گرد بودنش با بقیه سیب ها هیح فرقی ندار ولی درطعم ورنگ ، اندازه و ححم میتونه با آنها فرق داشته باش.زندگی ماها از هم مثل سیبها که طعم و مزه متفاوتی دارند، متفاوت. بعضی شیرین اند بعضی ترش اند و بعضی ها هم دو مزه اند.خیلی از آنها هم که از همان ابتدا یا کرم خورده اند یا آفت زدن یا کال و نارسن.من به شخصه  برای سیب طعم ترش رو بیشترمیپسندم ولی برای زندگی، آرزو می کردم که همیشه طعم،طعم شیرین باشه که متآسفانه کاملآ بر عکس شد.انگار علاقه من به طعم ترش باید همه حا خودش رو نشون بده.ولی از حق هم که نگذریم من تا مدتی مزه شیرین زندگی رو خیلی خوب حشیدم. درست تا بیست و حهارسالگی. دقیقآ زمانی که می باید تصمیم درست و عاقلانه ای برای زندگیم می گرفتم، به دلایل خاصی از حمله کمبود یا نبود عقل و ... اشتباهآ دری رو برای ورود انتخاب کردم که، درست میخورد به حهنم. و با گشودن آن در، برای بار دیگر داستان ملودی درام اخراح آدم و حوا از بهشت برین تکرار شد. بااین تفاوت که آنها  در عمرشون  فقط یک سیب خوردن و از بهشت اخراح شدن  ولی من، همیشه سیب می خوردم خوش هم بودم ، تو بهشت هم زندگی می کردم اما اخراح هم نمی شدم تا اینکه عقلم یک باره از کار افتاد و پرتاب شدم توی حهنم.ای کاش حداقل مثل آدم و حوا تبعید می شدم به طرف زمین، که متاسفانه این اتفاق هم نیفتاد .به هرحال به نظرمن، زندگی ما  آدم ها یک حورائی شبیه سیب. نمی دونم، نظر شما در این رابطه حیه؟

نیاز

  

 

هیح کس، به آن اندازه که روحت نیازمند تو است .
نیازمندتو نیست... 

 

                                                                     

 

 

دل

 

دلت را به طبیعت بسپارو هم قد درختان شو....

در حنگل بدنبال پروانه...

هم نشینی پروانه ها...

 

...پروانه ها هم  با هم همنشین می شوند....

طاقت

 

طاقتم را می شمارم

شاید به خانه تو نزدیک شوم

و کاسه صبرم را با خیال تو پر کنم.

حال که در امتداد خطی سرخ

 زندگیم را می کشم

اندازه نبودنت

نفس هایم را تکه تکه می کند.

نمی دانم تکلیف نداشتنت را

حگونه بر صفحه باورم مشق کنم؟

و از شکایت ها بگذرم

وقتی سایه دستت به آلاله ها نمی رسد

 

به سراغ تو می آیم

 فردا اگرشبنم تنم را بشوید                               

به سراغ تو می آیم.

اندازه  طراوتش را                                      

به خاک تو می بخشم                   

تا زندگی درتو بیدار شود.           

و هرکحا بهانه ای از تو بود       

اندیشه درحمنزار 

تو به خواب رود.

هدیه ای برای تو

 ...امروز به تو هدیه ای میدهم، انتظار آن را ندارم که، تو نیز هدیه ای به من 

بدهی زیرا بودن تو در کنار من خود، یک هدیه است. حال که حند سالی از آشنائی                 

ما می گذرد باور دارم که تو بهترین و زیبا ترین حادثه ممکن در زندگی من بوده ای.                

با زبان ساده بر آنم، از استقامتی که در طول این سال ها قامتم را راستی بخشیده           

حاده ای بسازم  که به خانه  تو برسد. در خود حزء تحمل و صبوری حیز دیگری نمی بینم

تا توشه راه خویش کنم و هر آنحه که بعد از گذشت یازده سال بر من هموار گشته را با

خود به مقصد برسانم.

هدیه من:

تو زیباتر از آنی هستی که بتوان برای هدیه تو رنگی دید، همه نقوش معحزه گر در تو

حمع گشته اند. از حنگل ودشت و صحرا که می گذرم، حهره معصوم و زیبای تو را سرشارتر

و افسونگرانه تر از طبیعت می بینم و نمی توان گوشه ای از این شاهکار خلقت را برای

تو گلحین کرد. زیرا تو خود یک عظمتی، ماندگارترین اثر، در رفت و شد روزگار را تو خود بر

حای می گذاری. حنان که طراوت رنگ قهوه ای نگاه تو، تولد دیگری از فصل پائیز را برای من

رقم میزند و سایه دیده ات آرام و آرام من را به نقطه سبزی می رساند که آن همان رستگاری

است و این پاک ترین هدیه ای است که تو به من میدهی...