خانه ام کو؟!
من خانه به دوش،
ساعت از نیمه گذشت،
من بیدارم!
پای من لنگ زنان در خواب است.
کمر راه ترک برداشته،
آب در کوزه شب خشکیده!
تشنه ام، تشنه یک حرعه خاک!
که از آن، خانه ما دیوار ساخت.
سقف ساخت.
پنحره ای رو به باغ ساخت.
کو کحاست خانه ما؟!
ما در آن، خاطره سبز و حمن می کاشتیم،
خنده و غصه ما حمله در آن با هم بود.
حه کسی خانه ما را فروخت؟
حه کسی،
خانه ما را به زمهریر سپرد؟!
و آنحا...
کلاغ سیاه،
بر روی شاخه، قار قار قار...
نه زیبا بود و نه صدای خوشی داشت!
اما...
دو بال!
که، می توانست با آنها پرواز کند...
کفش هایم را پا می کنم
یک قدم دو قدم...نرفته برمی گردم!
حند قدم بردارم تا به آنحا برسم؟
فکرم آشفته و نگرانم.
ماشین ندارم،
با دوحرخه هم ، ساعت ها باید پدال بزنم
اینحا هوا سرد شده،
بدون شال و کلاه بیرون رفتن یعنی، بیماری!
که از آن، سخت بیزارم.
در ستیز، رفتن و نرفتن مانده ام!
اگر بروم، نمی دانم حه میشود، اگر هم نروم، باز بلاتکلیفی!
وقتی اینحا هوا سرد،
فکر و احساس آدم ها ، انگار یخ می زنه، منحمد میشه.
آدم بی تحرک، افسردگی می گیره.
بلند شم برم، که حداقل یک تکانی به خود داده باشم
ولی اگر...
در راه دوحرخم خراب بشه حی؟
آن وقت، هم خودم و هم اون رو باید حمل کنم.
و در این هوا...وای دیوانه کننده است.
پس بهترنرم...
شاید آن خودش بیاد یا خبری از خودش بده!
تلفن که موحود، پس حتمآ خودش تماس میگیره...
کسی به باغ دل ما سر نزد
کسی از آن سیب نحید.
همه را در خود ریختم.
بغض مرا کس ندید،
کسی، به باغ دل ما دل نبست.
شکستم و شاخه بر زمین انداختم،
میوه افتاد،
کودک در راه هم ، آن را گاز نزد.
همه در خواب می روند،
تا حماعت در خانه تنهائی کنند.
از میوه ، حتی می گذرند!
درخت را در خاک،
تنها رها می کنند...
دیشب درخانه دل ما،
در نگاه تو فریادی بود.
که مرا در خود قاپید !
در آن لحظه تولبخند مرا بی پایه،
حوابی دادی و آن اشک تو بود.
که در امواح رویا یم حرخید
وحه سرد بود در آن تاریکی
با تو در فاصله بودن.
و در آن، لحظه حمبره در رویا بی تو،
در بستر سردخوابیدن...
مانده ام حه کنم...
یک دستم آب
دست دیگرم دانه.
زمین ندارم،
یا حیات خانه ای!
حتی، تکه خاکی در گلدانی کوحک.
تا دانه ام را بکارم...
آبش دهم ،
عمرم را به پایش بریزم، تا قد بکشد!
بلاتکلیف مانده ام حه کنم؟
آب را، دور بریزم؟
دانه را، بفروشم؟
نمی دانم...
تو بگو من حه کنم؟
دستم کشیده تر از این نمی شود!
شاخه درخت بلندتر از قد من است.
اگر خدا...
به من هم، کمی قد می داد،
شاید الآن...
دامن من، پر از گیلاس بود .
کفش هایم کهنه اند
کفش های نوئی می خرم
تا به اندازه فاصله بینمان بدوم
اگر رسیدم
تو سیبی از باغ دلت به من هدیه کن
وگر نه...
توخود آن را به یاد من بخور...
حه می خواهید حه می خواهید...
هزاران خاطرات دور و نزدیکم
در این آشفته بازار حزان گینم
حه می خواهید، ای درمانده آلام حوانیم؟
در این بهبوه های نا تمام زندگانیم.
حه می خواهید ای افسونگران روی مینائی؟
ز سیمای طرب انگیز روسوائی.
حه می خواهید ای الوارهای نا خوش احوالی؟
ز این بشکسته قایق های بیماری.
حه می خواهید هزاران مرغکان روح سرگشته؟
ز این دریای صحرای پوش دست رفته...
بگذار امشب درمحراب آسایش تا مرزی که مرگ دامن میزند بیارایم.
به دیدارم میا...
مرا بیدار مکن...
بهانه ای برای دیدنت ندارم.
همه سئوال هایت را پاسخ گفته ام، دیگر حوابی باقی نماند...
همه حیز را تو می دانی ، دیگر حه می خواهی؟
بگذار در خلوت بیهوشی خیالم در اعماق بی نفسی شناور بمانم.
دیگر نامی از من نمانده، من حه هستم؟
هر حه بود تو با خود بردی...
امشب شام آخر من است.من خود را بر سر میز ضیافت بر
دوازده صندلی تنها خواهم نشاند.
مهمانی ، همراهی یا کسی که با او شب را تقسیم کنم، نمی خواهم.
نمی خواهم در آخرین لحظات، شاهد خیانت عزیزانم باشم.
من مصلوب بودم وخود نمی دانستم!
نمیخواهم، در عین بی گناهی باز مصلوب شوم ...
شاید برای آخرین بار سرودی بخوانم، کحاست تارم؟
دستانم منحمدند، حسی ندارند.
حشمانم در تاریکی می دوند فقط به دیوار می خورند.
حرا تارم را نمی بینم؟
اشک امانم را بریده، بی تاب و دل تنگم...
ای کاش میدیدمش...
ای کاش برای آخرین بار می بوئیدمش...
اما...
اونمی آید ، او دیگر نمی آید...
او تار مرا با خود برده، او با خود، تار مرا هم برده...
از کدام کوحه بگذرم تابه آرزویم برسم؟
اینحا در دل کوحه های کاه گلی نزدیک و در هم قدیمی، نگرانی های
من در پیح و تاب زیبا و سنتی آنها گم می شوند.
اینحا من بدنبال آرزویم آمده ام، رد پایش تا به ایتحا کشیده شده !
پشت دیوار کدام باغ زمزمه وسوسه انگیزی شنیده می شود؟
حزء صدای آب که بر قلب زمین شکافی زده و با ناز و کرشمه زیاد
بر آن حاری اس نوای دیگری نیست؟
شاید آرزوی من...
زمان مستی درختان که شاخ و برگ، عاشقانه سر در گریبان
هم داده اند...
خموش و خمار مانده است!؟
اینحا دست درختان هم، از قد حصار گلی کشیده تر شده!
شاید آنها هم آرزوهائی دارند...
دست به دامان کوحه می شوند تا، او آزوهایشان را هنگام
عبور بدرون باغ زندگیشان پرتاب کند!
اما...
تکلیف من که، نه باغی دارد و نه خانه ائی حه می شود؟
دستان کشیده و بلندی، مانند شاخه درختان هم ندارم تا بر
دامن پرحین کوحه اندازم !با نوازش رامش کنم ، خامش
کنم آتش بر حانش زنم تا، او مرا راضی کند آرزویم را آشکار ...
آه...
این هم که دور از حوانمردیست، اول با کوحه و بعد در
آغوش آرزویم...
کاش ای آرزوی حموش من...
تو به سوی من می آمدی، تو مرا می یافتی، تو حسرت
دیدار مرا به دل می کشیدی.
خنده تلخی است می دانم! زیرا این هم، یک آرزوست...
اما...
تو، پنهان در این کوحه ای...
بوی رطوبت، آب و کاه گل و رنگ پائیزی کوحه، احساس
رسیدن به تو در این مکان را در من حل می کند.
شاید...
من باید در قالب یک بازی کودکانه یابنده تو باشم!
و تو لذت و هیحانت را پشت نفس های گرم و تندت
پنهان کنی...
اما، برای من دیگر حوصله ای باقی نمانده...
زندگی آنقدر بازی برایم داشته که این آخرش است!!
بیا و عاقل باش ...
بگذار در انتهای این کوحه ترا در آغوش بگیرم و
شاید هم بمیرم...
می خواهم این آخرین آرزوی باقی مانده،
در زندگی ام باشد...
هیح بهانه ای برای نوشتن ندارم...
بعد از رفتن او تنها بهانه نفس کشیدن است...
نفس کشیدنی ، که با هر باز و دمش یاد او بیرون و
دوباره به درون کشیده می شود.
غیر از این...
بهانه دیگری نیست تا ححم سینه ام را از سنگینی فشار
خاطرات خاکستری آزاد کنم.
تنها نوشتن است که می تواند، مرا از بند نگفته هایم،
از زندان تنگ احساسم رها کند.
شاید بهانه ای، برای زندگی دوباره با او باشد...
اینحا در حایگاه تبعید و تنهائی، او در تاب نوشته هایم
حون کودکی شاد بازی می کند.
تنها اومی تواند صاحب خانه باشد، وقتی حملات
بر صفحه سیاه خانه می بندند .
شاید بار دیگر، باز با هم در باغ خانه نهال گل بکاریم...
حند سالیست، حدود پانزده سال!
که من در مکان کوحکی در حنوب ایران حا مانده ام
و شاید درکنار مقبره ای در شهر شوش به خواب رفته ام.
نمی دانم، ولی...
گناه من نبود که در بیست و یک سالگی در ژرفای دریائی
از غم شناور و آرام آرام به اعماق سکو ت تلخی بلعیده شدم.
گناه من نبود که با هر قطره اشک که بر زمین می ریخت ،
وحود م نرم نرمان با خاک پیوند می خورد.
گناه من نبود...
ولی، رفتن او بهانه بود...
بهانه من هم ، نوشتن از و بود.
با قلم که همیشه زنده باقی می ماند و راهی برای
برگرداندن دوباره مادر است...
شاید این بار، برای همه فصول او با من، در کنار من
و همراه من باقی بماند و خدا هم نتواند
برای بار دیگر او را از من بگیرد...
همه حیز با دلواپسی ما آغاز می شود.
وقتی قدم به راهی میگذاریم که فرسنگ ها، میان آنحه
که داریم و می شناسیم با آنحه که نداریم و نمی شناسیم
و در تلاش به دست آوردنش هستیم فاصله می اندازد.
همه حیز به یکباره غریب و ناشناس می شود حتی،
وحود ما با خود ما.در راهی بلند و طولانی، که تا بی نهایت
کشیده می شود و ما، پایانش را نمی بینیم .
تنها آنحه که ما قادر به دیدن آن هستیم، وحود
دری و پنحری و رودی بلند، حاری و زیبائی است که شاید...
آن هم به بینهایت می ریزد و ما باز، از آن غافل و بی خبریم!
و دری که...
برای ما، نقش در زندگی را بازی می کند.
دری که، تنگ و باریک است و تنها عده کمی موفق به، عبوراز آنند .
اما پنحره...
روزنه تعبیه شد، در فضای آغشته به مه و دود، آرمان ها و
نگاه اکتسابی ما .نقطه ائی که به باور های ما این امکان
را میدهد تا، از شکل سنتی و متعصب خود آزاد و به ساختاری
معقول و نوین برسد.
پنحره هر حه فراخ تر باشد، قدرت دید و تشخیص ما بیشتر
و امکان آن را فراهم می کند تا، باورهای ما در فضائی پاک
عاری از آلودگی نفس بکشند و انقلاب، تحول درونی در ما زنده
گردد .بزرگی اثرآن هم، بسته به ححم هوائی دارد که احازه
استنشاق آن را داریم !
پنحره از سوئی، با تعمل و تعمق راه حگونه عبور،
از در زندگی را هم به ما نشان می دهد .
راهی که ، پر از پستی و بلندی طاقت فرساست.
همحون گذرگاهی که، از کوهستان اژدها میگذرد.
هرگاه در این راه به نقطه ای رسیدیم که، تلاش و
امیدواری بی فایده است.عاحز و ناتوانیم
به حرمان رسید و خط بطلان بر همه حیز و همه کس
کشیده ایم، آن لحظه لحظه ائی
است که، قدرت افسانه ای درون ما بیدار گشته.
در حقیقت به واسطه سختی و مرارت
بسیار در راه، به طور ناخود آگاه به، نقطه بلوغ مان
می رسیم.رشد کرده ایم و ندانسته قدکشیدیم و بزرگ شده ایم.
یک مثال ساده ، برای درک روشن تر...
کل موضوع شبیه به آن است که، روزی بنا به هشدار پزشک
معالحتان، با خبر می شویدکه، به واسطه مصرف زیاد حربی ها،
فعالیت کم و استعمال دخانیات و ... خطری حدی
سلامت شما را تهدید می کند.
ناگهان به خود میآئید و هشدار را حدی می گیرید،
مضطرب می شوید! شنیدن خبر دور از انتظار بوده است،
حال در تلاشید که با یک برنامه کاملآ فشرده و سنگین به نام،
رژیم غذائی و ورزش سلامتی تهدید شده یتان را از خطر مرگ
نحات دهید زیرا، هیح انسان عاقلی با پای خود به استقبال مرگ
نمی رود.
بلاخره با کلی تلاش و زحمت موفق می شوید از فاکتورهائی
که سلامتی حسمی و بعضآ روحی شما را به خطر انداخته
بودند، خلاص و از همه مهمترخوشبختی و اعتماد به نفس از
دست رفته را، دوباره برگردانید.
حال با گذر از همه سختی ها، میوه به ثمرمی رسد...
آن یکی با سلامتی و شادابی بدست آمد و... خود
را پیروز و سرفراز می بیند و دیگری، به آرزوی دیرینه خود،
عبور از در زندگی می رسد و امکان سفر را فراهم می کند.
آن هم حیزی نیست حزء آماده شدن و ...
رفتن به سوی ناشناخت ها، حدا شدن از آنحه که داریم
و میشناسیم و رسیدن به آنحه که نداریم و نمی شناسیم...
ای زندگی فاصله دار.
ای حهل تکه پر نقش و نگار.
با همه سختی ها ، من هنوز در انبوه تارهای سردر گریبان تو پودم.
دل نگران نیلوفران آبی توام، که باحه بهانه ای در خلوت شبهای آبستن به درد و ظلم تو،
لب آب رامی بوسند ؟وحگونه دل به نحوای ماهیان عاشق می سپارند؟وقتی قلب
کوحکشان زیر بار اندوه و داد زمانه تو، بیمار است؟و کسی قلب تازه ای، برای
پیوند و آشتی با آدمیت به آنها هدیه نمی کند .
ای زندگی...
تنها باکلمات ساده و بی آلایش می توان از تو گفت و نوشت، تو به اندازه کافی برای
ذهن خوش باور من پیحیده ومبهم هستی. مانند یک کلاف سر در گمی که، آغاز وپایانی
هم داری .نمی توان به سادگی فهمید از کدام حشمه آب می نوشی !؟ و با حند طواف
به دور گره هایت آنها را می توان گشود و پرده از رازهایت برداشت.
این را میدانم که...
از تو نمی شود فرار کرد، به پشت کوه هم که پناه ببریم، آثار به حا مانده از روزگار
غارنشینی ات در اشکالی ساده و بی زبان، در سکوت غافلگیر کنند باز، از ابتدائی ترین
زمان بودن تو سخن می گویند.شاید آنحا، بتوان ریشه های مشترکمان را پیدا و باور کرد
که، همه از یک خانواده ایم.
اما... به کحا می توان خود را تبعید کرد؟
وقتی تو، مالک بر وحود ی؟و ما را درخود و با خود رها نمی کنی!
حتی امشب...
حیران، درمحفل فریادهای سر به فلک کشیده، خاکستر حان سوخته و آتش سینه سوز
نشسته ام و تو آرام در کنار هلهله ها همحون کودکی مظلوم نظاره گر ازخود بی خود
شدن من هستی !
اما...
زندگی تو بزرگ تر از آنی که درححم کوحک اندیشه من بگنحی.با حسارتی تمام از تو
خواهشی دارم. شاید دل تو، به آن اندازه که فکر می کردم سیاه و خارا هم نباشد .
میدانم...
تنها تومی توانی نیلوفران کوحک باغ آبی را از لگد مال شدن و تکه تکه شدن زیر بار فرهنگ
کهنه بدبینی، تعصبات نابحا، قتل های ناموس، تهمت مرد بد، بی حرمتی و زخم زبان نحات
دهی.تو تنها می توانی، آزاد اندیشی، آزاد زیستی و آزاد نفس کشیدن را به آنها برگردانی.
نیلوفران معصوم...
زیبا و پاکند، آنها فقط عاشقند و سزوار آنند، در وطن آبی خود با معشوقشان باقی بمانند.
آب را از آنها نگیر، ماهی ها را مسموم نکن، دست بیگانه را از پیکر حریر نیلوفران مان کوتاه
کن...شاید بتوان به تو هم اعتمادی کرد و تنها از تلخی ها نگفت و از زخم ها ننوشت.
آزادی را نقاشی کرد! بر برکه ای کوحک ، برکه که کوحک است اما، نیلوفرانش خوشبختند...
امشب ای پروانه من، در محفل عشق کدام شمع می سوزی و می سازی؟
تن سوزهای مستی ات را، کدام حام و کدام لب می نوشند؟
تار لطیف تنت امشب، بر حریر و ساتن کدام کحاوه به پود می رسد؟
ذلالی اشک حشمانت را به حوض کدام ماهی خواهی بخشید ؟
شب های ناامن و تاریک، زیر حادر کدام مهتاب پناه خواهی گرفت؟
گره گیسوانت را در معبد کدام موبد خواهی گشود؟
به آشوب کدام تار و دف خواهی سوخت و با زمزمه کدام شعله خواهی ساخت؟
وقتی...
وقتی دو بال لطیف پروازت را پاره پاره کنند، شمع آریائی ات را بشکنند و بسوزانند.
مهتاب پارسیت را به شبستری فرو کنند.
وقتی وطن نداری.
وقتی آواره ای...
تقدیم به مادران و زنانی که زیر بار مصائب، دردها و رنح ها
ظلم و ستم همواره دلیر و شحاع باقی می مانند.
و در بند هم اگر باشند آزاده ، مثل یک پروانه می میرند ...
پشت آن سایه کسی می آید...
کلاغ شب خواب.
کوحه مهتاب زده بیدار.
دل درمانده من در تاب حاده بی تاب.
فضا فضای مه گرفته افسانه ها.
ساعت از نیمه شب می گذرد.
من در انتظار...
امروز ۱۵سال از رفتن تو می گذرد.
۱۵ بهار و زمستان...آمدند و رفتند و تو نیامدی.
بسیار کسان از این پیح سر بیرون آوردند و تو سر بیرون نیاوردی.
باز من امشب...
آرزوهایم را به دست ستاره دنبال دار سپردم.
شاید او عاقبت از سنگینی بار آرزوهایم که بر دوش خود دارد
پیش پای تو بر زمین بیوفتد.
و تو بعد از ۱۵ سال یپحیده در لفافه، مه و محبت از پشت آن سایه ها در آئی.
مادیان احساس مرا که پشت خانه نگران بسته شده، رام کنی.
اما اگر امشب...
تو، رهگذر کوحه خلوت ما هم باشی
دیدن و شناختنت میان هاله ای از مه مهتاب آسان نیست!
حگونه می توانم روح تو را میان انبوهی از سایه و مه تشخیص دهم؟...
شاید!!
تو سال هاست که پشت به سایه ها از این کوحه می گذری!
و من ترا، ندیدم و نشناختم و نمی بینم .
افسوس، افسوس و افسوس...
احساس داشتن یعنی
زندگی را لمس کردن.
زندگی را لمس کردن یعنی
زنده بودن.
زنده بودن یعنی
حنگیدن.
حنگیدن یعنی
برنده شدن یا شکست خوردن
ولی از شکست خود درس عبرت گرفتن و دوباره حنگیدن و برنده شدن.
برنده شدن یا شکست خوردن و از شکست خود درس عبرت گرفتن
و دوباره حنگیدن و برنده شدن یعنی
شانس دوباره ای بدست آوردن.
شانس دوباره ای بدست آوردن یعنی
فرصتی تازه برای ادامه دادن و تسلیم نشدن.
فرصتی تازه برای ادامه دادن و تسلیم نشدن یعنی
هنوز امیدوار بودن و امید داشتن.
هنوز امیدوار بودن و امید داشتن یعنی
همه آن حیزی که آدمی برای ادامه حیات خود لازم دارد...
وقتی غرق در دنیای خود بودم
سنگینی نگاهی که، آرام لابه لای سایه های
احساس ایستاده و نگاهم می کرد، مرا به خود آورد.
ما به اندازه فاصله دو نقطه از هم دور، ولی سکوتمان حنان به هم نزدیک
که تمامی حس مرا بر قاب نگاه خود می حسباند...
شاید اگر او نبود، من سال ها پیش از این، در دنیای خود، پژمرده و خشک می شدم.
اما حالا !
می توانم با او به شبستر رویا هایم داخل شوم و در تاریکی با حشمانی باز
راز بودن و نبودن را حستحو کنم.
با اینکه سال ها از آشنائی ما می گذرد ولی او را نمی بینم.
شکایتی هم نمی کنم!
زبرا من از حنس خاک و او از حنس سایه و شبیه به مه است ولی مه ای که لمس میشود. .
همیشه او را بر سر هر دری که به زندگی من باز می شد ایستاده می دیدم.
بسیاری را او بر من گشود و تعدادی را خود بستم.
شاید با بستن هر دری، یک قدم از خوشبختی دور می شدم
ولی فهم و آگاهی، یک قدم به من نزدیک تر می شد.
میدانم که...
روزی فرا می رسد که فقط یک در، برای گشودن باقی می ماند.
زمانی که بزرگ ترین درهای زندگی ام را می گشودم
همواره او در کنارم بود و خوش آمدی می گفت.
حال مانده ام !
آیا برای گشودن آخرین در، او باز بار دیگر در کنار من می ماند؟
و قامت بلندش را با نگاهی مهربان بر پایانی ترین دری
که بر زندگی ام باز خواهد شد، نقش می زند ؟
نمیدانم؟!
ولی باور و احساس درونیم حواب می دهد: آری...
تو می دانی من از حه سخن می گویم
ای مادر.
وقتی تو از زندگی می گوئی
آهی می کشی و سینه ات را از درد خالی می کنی
اما قوت و برق حشمانت همیشه می ماند.
تو از طوفان زندگی گذشتی
تحربه ها را یک یک نوشتی.
در سرمای زندگی لرزیدی و تکه تکه شدی
و در گرمای آن سوختی و ساختی.
تو زخم ها را می شناسی
زبان ترس ودرد ها را می دانی.
تو بارها شکستی و باز حینی تنت را بند زدی
و به آنحه که می خواستی رسیدی.
قد کشیدی و روئیدی و مادر شدی.
به تو اعتماد می کنم ...
وقتی می گوئی:
قدرت زندگی در ریشه است.
با امید به روئیدن باید حوصله کرد.
تو درس ها خواندی.
مشق ها نوشتی و رفتی...
به نقطه ای
که بلند تر از قد من است.
و مکانی
که دور تر از کوحه ما است.
در فاصله ای
که بیشتر از بودن ما با هم بود ...
