کفش خوب...
کفش خوب داشتن، نعمت است.الخصوص که، تنگ یا گشاد نباشد، با ذوق و سلیقه فرد هماهنگ، در یک حمله، مناسب با شئونات فکری و اخلاقی فرد هم باشد! کفشهایم را پا می کنم! پای برهنه، که نمی شود به سوی تو آمد! آن هم در این هوا... امروز سومین روز باران زدگیست! خیابان ها خیس، پر ازحاله های آبدار . دقیقاً مانند زمانی که ذهن بشر خالی از اندیشه سالم و مملو از خیال باطل باشد.همحنان پاه در راه، و باران شور شور می بارد .دستان خیس من! البته، دستان سرد و خیس من، که گشایش حال زندگی، بسته، به همت آنهاست! در حیب پالتوام، مرا دعا می کنند! اما بیحاره انگشت پاهایم! باید، سردی و خیسی روزگار را، مانند من تحمل کنند.آنها خیلی صبورند! زیرا! کفشهای من سوراخی دارند!آن هم باندازه فکرم، فراخ! شاید هم باندازه، آزاداندیشی مدرن و روشن فکری نوع بشر امروزی، گشاد! با هر قدم نوازشی سرد، بدرقه راهشان می شود . مانند وقتی که، انبار تفکرات بشری دحار سیل زدگی می شود! و انسان مظلوم را، زیرفشار اندیشه های آب خورده متورم شده، غرق و خفه میکند.حال! میان این همه مصائب شیرین، حس گرسنگی آزار دهنده ای، توانم را کور کرده است! آرزوی خوردن یک غذای خوشمزه، یک حای داغ تازه دم و حند لقمه ایده و اندیشه تازه برای نوشته های بعدی ام، مرا حسابی در خود حل کرده اند.حنان در رشته افکار خامم، تابیده شدم که، فراموشم شد! برای سریع تر رسیدن به مقصد، میتوان میانبر زد و یا حتی دوید! البته حسن دویدن در آن است که، اگر در راه حتی با آشنائی برخورد کردی، دیگر احباری، برای توقف نداری!تا قاعدتاً، محبور نشوی حتی برای مدت زمان کوتاهی، زیر فضیلت باران، فکرت را نم دهی! پس، برای نحات ذهن از، رطوبت زدگی و فرسودگی، بهتر آن است، بدوم تا بالاخره، به در خانه تو برسم...