باز نمی گردم به

            آنجائی که بودم.

بخشم-نکن!

میان لک لک های لنگ دراز

که شبها-

پاهایشان از تخت ها آویزانند.

من-

کوتاه ترین دلیل آمرزیدنم

برای حقیقتی که،آب دهانش را پائین نمی کشد

اما-

       بالت ، خوب می رقصد.

       حالا، غریبه نیستم!

       روزی ده بار از خودم رد می شوم

       با کلاهی، به گشادی آسمان

       تا-

       تنها، یک حادثه خوشبختم کند.

       همانی که برایش شناسنامه نمی گیرند

اما-

        روزی صد بار، اسمش را می نویسند.

حالا چه اتفاقی!

              بالاتر از خدا باید بیفتد؟

              روی طاقی مثل زندگی!

              مثل زیکزاک های لباسی

              که یواشکی-

              از میان آدم ها رد می شوند!

تا...

در حراجی دوباره 

دکمه هایشان را پس بگیرند.